اشـــعار از شعرای وطــن عــزیز مـــا

 

    پایـــان انتــــظار

گمانم باز می آیی

ودرچشم تومیرقصد

تمام وسعت باور،ـ

تومیخندی و بذر مهر میباشی

گمانم باز می آیی

و در هر نقشی از گامت

دلم از وجد میلرزد

دو چشم روشنت پر مهر و بس آرامت

نگاهت مهربان

گمانم باز می آیی

****

گمانم بازمی آیی

و میریزد غبار انتظار تو، زچشم مانده بر راهم

بلور اشک میلغزد و به روی صورتم آرام

گلی ازشوق میروید درون قلب پردردم

دو دستم باز میگردد

دلم از شوق میلرزد

به نامت باز میخوانم

ومیخندم

صدایم گریه آلود است

نمیترسم.....ـ

مگر این گریهء شوق است!ـ

مگر این گریهء شوق است!ـ

ولی......ـ

ولی تا میگشایم چشم، دلم ازشوق دیدارت نمیلرزد

به گوشم از ازل تا انتها

تماش های های گریهء درد است

به جای تو، زبانم لال

چی میبینم؟

دلم از هول میلرزد

زمینم زیر پا جای میکند خالی

به گوشم های های گریهء مرگ است

به نامت باز میخوانم

ولی دیگر نمی آیی

ومن دیگر نمیخندم. ـ  

 

طیبه سهـــیلا

 

 

در بیــتویـی

چشمانت معنای بیداری بود

کلامت واژه فتح

لبخندت هراس را محکوم میکرد

اینک جدا از تو

چشمانم خسته

کلامم مرده

لبخند را نمیدانم!

 

حمایـــــلِ مــقاومـت

در حریر عنبرین خاکت

قدم به قدم جای پا خواهم ماند

تا از لحظه های حضـــورم در تو،ـ

تصوری به تمـــامیت یک نسل داشته باشم،ـ

عـتیقه هایت را در تار مقاومت دانــه چـین خواهـــم کرد

وآن را چون حـــمایل جاویدانی،ـ

بر گــردن عـروس زمان خواهـــــم ریخت،ـ

افــغانســــتان!ـ

خاک عتیق من!ـ

سرزمــــین خون و مرگ ومـــقاومت!ـ

زادگاه نســـلهای سرگردان و بیخانــمان

تو جــاویـــدانی!ـ

طیبه سهـــیلا

 

 

بیا باهــــم

بیا باهــــم زدایـم اشــــــــــک چـــــشم داغــداران  را

 بــیا باهـــــم نوازش ها  دهـــــیم جمـع یتیــــــــمان را

بـیا باهـــــم ترحـــم هــــــــا کــــنیم با مــا دران ازدل

بیا مر حــــم نهیم بر زخــــم ناســــور غـــــریبان را

بیا باهــم تسلیها دهیــم آن نوعروس خفته درغماـها

 بیـا باهـــم شــــــویم بنداژ زخــــــــم تــیربــــاران را

بیا با هــم دمی خـونها زچــــــشم خون فشان ریزیـم

بیا باهـــــم دمـــی آرام ســــــــازیم قـلب پـــــیران را

بیــا باهــم شـــــــویـــم آگــه زقــلب مـادر حـــــیران 

 بیا باهـــم شـــویــم درمــــان قـلب خـــون چـــکان را

بیا باهـــم زغــــوغای گـذشته بگـــــذریــم باهـــــــــم

بیا باهـــــم شویم در فـــکر فردا جـــمع طــــــفلان را

بیا باهـــــم زنیـم نیشـــــتر به قــــلب زار پــر غـــوغا

بیا باهــــم حنا سازیـــــــم زخون دست عـــــروسان را

بیاباهم عــــــلوم عصر رابه تخنیک وعـــــــمل گیریم

همه دانستی هارا کنیم عرضه جــوان ونوجـوانان را

بیا باهـــــم الا ای کودک نوپا بسوزیـم و بخود سازیم 

جـــــهالت را بر اندازیم بیا مــــــوزیم عـــــــرفان را

بیا باهــــم رها ســازیم  ز انــــدوه غــــم فـــــردا را

فــقـــیر و مستـــمند و بی کـــس و عــزلت نشینان را

بیا با هـــــــم شـــویم شـمع و چراغ خـــانه پر غــــم

چـــو نادم در ســعادت کــــوش فقــــیر و ناتـــــوان را

سیدمحمد رفیق نادم

 

 

غلام حيدر يگانه

برجـــبين بــهاران

اگر گـويـم غـــــــــم ناگــفته، احــوال پريشــان را

كو حــيراني كـه داند شـــكوة دلهاي حيــــران را

اگر اين اشـــك خونين رو به دفــــتر آورد روزي

به ماتم مي نشـــانم يك قلــم، اوراق ديــوان را

چنـانم از عـــزاي دوستـــان كامــــروز يا فردا

زنـــم آتــش چو آيد در رهم گــردون گــردان را

درين زندان خموشي بند، بندم سوخت اي ياران

به شـــور آريد، روح نيستانهـــاي بيـاـــبـان را

چه بيـــجا بـود تقـــرير هنرمـــندانه ام عـآمري

كه مــي كردم ز قول ديگران تعريف هجران را

مــرا از ديـــن و دنـيا مي كـــند بيــگانه باز آريد

خـــدا را اي مسلمانان، به عـذر، آن نامسلمان را

«سيــــه چشــمان كــشميري و تركان سمرقندي»

به خـــورشيد رخت بخــشند اقليم خراســــــان را

سراغ چــــــشم مهــــرآلوده ات را تا كـــــنم پيدا

بگيــــرم در حصـــار غور، گلگــشت غزالان را

مرا تا صــبح، امــــــــيدي به دور زندگي نبـــود

بيــــــا چنــــدين مكن باور بقـــاي روزگاران را

دل خـــودكامه، آنكــــو مـــهر گردون برنـتابيـدي

كـشد بـا صــــد مذلت بار ناز نــازنينــــــــــان را

سخنـــــورزان جمعـــيت نفس سفتند مـــرواريد

پـريشاني به من دادند و اين طبــــع پريشـــان را

زبان شـــعر ما چون شمع مي سوزد درين محفل

به رمـزي مي تــوان گـــفتن حديث درد پنهان را

تو مي رفتي و مي رفتم به تاراج خزان از غــم

تو مي آيي و مي بوســــم جبــــين نوبهـاران را

به من گنـــج گهـر بخــــشوده بودي از كـرم اما

به تو آورده ام اي مرد ره اين مشت هذيان را

كابل ـ 1362

 

 

دوبیـــــتیها

نگاهـــم آشــــــــــــــــنای دشت نور است

به ذهنم قصـــه موسی و طــــــــور است

هــــــــزاران کـــوه آتـش بــر ضمیـــــرم

مرا اندیشـــهء فــــــردای دور اســــــــت

*****

شنـــــــــیدم قـــصهء اندو مـــــــرگت

نه مـــرگت، قــصهء پایــــان رزمــت

چــه زیبا زیســـــته بودی قـــهرمــانم

هــــــمانســـانی کــــه زیبا بود مرگــت

*****

بــهارم قصــهء شبــــــهای خســته

نگاهم ســـر گــردان ودل شکسته

درون خــــــــــــــلوت شبهای دردم

شــــــکوه یاد تو زیــــبا نشســـته

*****

زخاــــطر پرده ام بــاغ و چــــمن را

هـــوای لالــــه و ســـرو ســـــــمن را

به شــــهر من که فصل خون لاله است

چی میپرســـی گل و بـــاغ و دمــن را

*****

شــــــنیدم قـــــصهء اجــــر خــــــدا را

دل دریـــــــــــــایی و صــــبر خـــدا را

به شـــــهر ما کـــــشـــند آتش به دلهـــا

چی میـــبینم مـــــــگر قـــــهرخــــــدا را

طیبه سهیلا                       

 

شهـــاب الدین مقصودی آسمـــانــی لالـــۀ صـحــرایــم، از طـــرف خـیــا بــانـــم بـریـد       بـچــۀ آهــویم ، ز خیل گـربه سـانـــانـم بـرید در سـرشت آزاده ام ، این تن چو زندان است  مرا     از قفـس دورم کنیـد ،از سـوی زنـدانم برید ذره ای از أصـــــــل بــــودم ، وصـل دارم آرزو      آنکــه با خود وصل گرداند، پی آنـم برید از خـــرابــاتـــم ، ره میخـــانه را گــم کـرده ام       سوی ســاقی ومـی ورندان خوشنامم برید من نئ ای دور از نیستان، مــانده خشک و بیـنوا       گـــر کــه میجـوئیــد نوایــم تـا نیسـتانم برید عـاشق خــوبی وخــوب وجمــع خـوبــانــم هنــوز       این من ره مــانــده را تـا خیل خوبانم برید نیست یــار مــن به خــاک و یـــا کسی از خاکـیـــان       یـار مـن در آسـمـان است و بـه آسما نم برید

همکاران این بخش و اشعار شان

طیبه سهیلا، سید محمد رفیق نادم ،استاد یگانه ، شهاب الدین مقصودی